Zdjęcie zawodu
W. męska

Towarzyszka osób starszych

Towarzyszę osobom starszym, by mieli z kim aktywnie i pożytecznie spędzać czas.

Towarzyszka osób starszych

Towarzyszę osobom starszym, by mieli z kim aktywnie i pożytecznie spędzać czas.


WERSJA męska

Dlaczego lubię ten zawód?

Dzięki osobom takim, jak ja, seniorom nie doskwiera samotność, odzyskują radość życia, spełniają swoje marzenia i nie przesiadują cały czas zamknięci w czterech ścianach.

Czym się zajmuję?

Jako towarzyszka osób starszych spędzam z nimi czas, przebywam w mieszkaniu, towarzyszę podczas spacerów, podróży i spotkań rodzinnych. Moi pracodawcy nie potrzebują całodobowej opieki medycznej, ale najczęściej mieszkają samotnie, nie mają rodziny ani przyjaciół, albo ich bliscy nie mogą regularnie ich odwiedzać, bo np. mieszkają w innym mieście, kraju lub nawet na innym kontynencie. Seniorom w takiej sytuacji trudno jest włączać się w życie społeczne. Przestają wychodzić z domu, nie potrafią załatwić spraw urzędowych czy bankowych, boją się tego, co przyniesie przyszłość. Pomoc kogoś takiego, jak ja pozwala im przełamać impas. 


Jako towarzyszka osoby starszej systematycznie odwiedzam moich pracodawców albo nawet mieszkam z nimi na stałe. Razem planujemy dzień, a ja przypominam np. o zaplanowanym wyjściu, ale także o porach przyjmowania leków czy dokonaniu stałych opłat: za mieszkanie, prąd, gaz. Chodzimy wspólnie na spacery, zakupy, do teatru, kina, kawiarni lub restauracji. Gramy w karty, szachy, gry planszowe, porządkujemy rodzinne zdjęcia. Umawiam ich na wizyty u lekarza, fryzjera lub kosmetyczki i towarzyszę im tam, zwłaszcza jeśli mają ograniczenia ruchowe i sami nie są w stanie dojść gdzieś o własnych siłach. 
Pomagam w pracach domowych, takich jak sprzątanie czy gotowanie. Mogę też zamówić jedzenie przez internet i nauczyć tego seniora, którym się opiekuję. Zależnie od upodobań pracodawcy do moich obowiązków może należeć prowadzenie konwersacji, również w językach obcych, czytanie na głos codziennej prasy albo książek, odczytywanie na głos korespondencji czy notatek, jeśli senior ma problemy ze wzrokiem, granie na instrumencie muzycznym. Jeśli senior/seniorka ma rodzinę mieszkającą w innej miejscowości i chce ją odwiedzić, wspólnie tam jedziemy, a ja zajmuję się organizacją podróży: kupuję bilety, pomagam się spakować, zapewniam transport na dworzec albo lotnisko, zajmuję się bagażami. 
W te dni, kiedy się nie spotykamy, dzwonię do seniora, któremu na co dzień towarzyszę, pytam, jak się czuje, co u niego słychać i jakie ma plany na nasze kolejne spotkanie. Pamiętam o jego urodzinach i imieninach. Wspólnie planujemy także realizację marzeń osób starszych, np. egzotycznych podróży, nauczenia się języka obcego albo opanowania jakiegoś sportu. 


Co powinnam umieć?

W zależności od samopoczucia i stanu zdrowia seniora czasem trzeba wykorzystać też samochód, przydaje mi się więc prawo jazdy oraz znajomość geografii. Dzięki temu odnajduję najszybsze trasy, ale także wiem, w jakie miejsca warto pojechać dla ich walorów zabytkowych albo krajobrazowych. 


Jeśli sobie tego życzą, pomagam im opanować obsługę smartfona, tabletu, laptopa, pokazuję, jak korzystać z bankowości elektronicznej czy internetowych komunikatorów pozwalających np. na kontakt z bliskimi mieszkającymi za granicą, jak zamawiać bilety przez internet, korzystać z sieciowych rozkładów jazdy. Muszę więc sama umieć korzystać z komputera, internetu i innych urządzeń. 


Jakie kompetencje miękkie są ważne w mojej pracy?

  • empatia,
  • cierpliwość,
  • serdeczność,
  • wyrozumiałość,
  • opanowanie,
  • kreatywność,
  • umiejętność łatwego nawiązywania kontaktów z innymi.

Gdzie mogę pracować? 

Mogę założyć własną działalność gospodarczą i przyjmować zlecenia od różnych klientów.


Tekst udostępniony na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 (CC BY 4.0). Jeśli chcesz go rozpowszechnić lub użyć w swoich materiałach, zajrzyj tutaj.